Zapraszamy do obejrzenia drugiego odcinka Telewizji Festiwalowej przygotowanej przez firmę Spectribe w składzie: Małgosia Stobiecka, Julia Morawska, Jacek Chamot. W odcinku m.in. rozmowy z Romeem Castelluccim, Companią LA Resentida i Piotrem Siekluckim.

Połączenie dwóch tekstów Czechowa posłużyło do ukazania złożoności bohaterów, wydobycia ich zagubienia, samotności, smutku i rozgoryczenia – o spektaklu „Rosjanie!” w reż. Ivo van Hove z Toneelgroep Amsterdam prezentowanym na VI Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Dialog Wrocław” pisze Karolina Babij z Nowej Siły Krytycznej.

Zapraszamy do obejrzenia pierwszego odcinka Telewizji Festiwalowej przygotowanej przez firmę Spectribe w składzie: Małgosia Stobiecka, Julia Morawska, Jacek Chamot. W odcinku m.in. rozmowy z Ivo van Hove, Aline Kuppenheim, Paolą Gianini oraz prof. Cezarym Wodzińskim a także fragmenty prób, przedstawień i rozmowy z widzami Festiwalu.

Krystian Lupa to obecnie jeden z najważniejszych europejskich reżyserów; jego spektakle wielokrotnie oklaskiwane były przez widzów Festiwalu Dialog. Na tegorocznej edycji Krystian Lupa zaprezentuje jeden ze swoich ostatnich projektów, przygotowaną w Szwajcarii „Poczekalnię” inspirowaną powieścią Larsa Norena.

Po premierze „Poczekalni” Krystian Lupa udzielił wywiadu Piotrowi Olkuszowi. Wywiad powstał w ramach współpracy Festiwalu Dialog – Wrocław z „Gazetą Teatralną Didaskalia”. Zapraszamy do lektury wybranych fragmentów rozmowy, której całość ukaże się w październikowych „Didaskaliach”. Nowe „Didaskalia” do kupienia w miejscach Festiwalowych Dialogu.

Piotr Olkusz: Dramat Larsa Noréna Personkrets 3:1 (Krąg osób 3.1), który stał się podstawą scenariusza Salle d’attente to tekst wyjątkowy i odosobniony w twórczości szwedzkiego autora, dlatego właśnie nie chcę pytać o Noréna, ale o ten tekst – co dla Pana było w tym tekście najciekawsze: całkowicie rozsadzona forma, paradokumentalny charakter, historia ludzi wykolejonych i osamotnionych?

Krystian Lupa: Beznadziejnie szukałem tekstów teatralnych, które nie byłyby zgrabnymi utworami do zagrania, ale magmą, czymś bardziej otwartym i dziejącym się poza dialogami. Urzekło mnie czy nawet zahipnotyzowało w Personkrets 3:1 to, że Norén wszedł bardzo głęboko w specyfikę tego, co skryte gdzieś między duszą, mózgiem a językiem. Odnalazł to, co dzieje się w różnych stanach świadomości, również wtedy, gdy ta świadomość traktowana jest różnego rodzaju specyfikami – przecież mamy tu do czynienia z językiem narkomanów, alkoholików… Ten tekst rozgrywa przestrzeń osierocenia czy wyrzucenia z ludzkiej społeczności, ale i z rygorów języka. Prowadzi to do bardzo ciekawych rezultatów: do uwolnienia języka z obowiązku logiki i odpowiedzialności, do wpuszczenia go w pierwotne rewiry, w to, czym język jest dla dziecka, w sferę dialogu „ja” z pozajęzykowymi kreacjami jaźni. Mamy do czynienia z językowym przelewaniem się treści z głowy do głowy. Niektóre słowa czy motywy zaczynają wykraczać poza sferę komunikacji, informacyjnych i logicznych rygorów dialogu. Dochodzi do kreacji niewyobrażalnych, do – w gruncie rzeczy – seansów spirytystycznych.

Narzucenie rygoru dialogu ukazałoby tych ludzi w stanie poza seansem spirytystycznym? Poza dialogiem z irracjonalnością i niewyrażalnością? Odziani w zgrabną strukturę języka niekoniecznie ukazaliby się nam w stanie własnych pożądań?

No właśnie, trudno mówić w tym wypadku o stanie pożądań czy też stanie pożądanym bądź niepożądanym. Bardzo trudno powiedzieć, czemu ludzie się upijają czy biorą narkotyki. Ten irracjonalny pęd, imperatyw posługuje się przemożnymi, choć niewyrażalnymi – archetypowymi – obrazami szczęścia, zaś u jego korzeni tkwi pragnienie uwolnienia się od tych rygorów, w których ludzkie „ja” nie jest szczęśliwe – w które ludzkie „ja” zostało wmanewrowane przez społeczność i społeczne mechanizmy, w tym także mechanizmy języka.

I dlatego, podświadomie, to ludzkie „ja” ze sfery uwięzienia kieruje się w sferę wykluczenia?

To „ja” zostało uwięzione, zdeformowane czy pozbawione pierwotnego cudu i właśnie pragnienie pierwotnego cudu skłania człowieka do wkraczania w tę sferę przeżyć. To, że efekt jest różny od powodów, dla których człowiek to robi, to już inna sprawa. Wydaje mi się, że Norénowi udało się ukazać ten proces w oderwaniu od czegoś, co nazwalibyśmy społeczną diagnozą – pokazuje te rejony bez pedagogizmu czy moralizmu. Nie ma tu perspektywy człowieka z zewnątrz, po stronie społeczeństwa – po tej właściwej stronie. Nie ma w jego dramacie czegoś, co nazwalibyśmy „perspektywą obowiązującą” – może dlatego, że Norén, pisząc ten tekst, korzystał z własnego doświadczenia, bolesnego i bogatego pod tym względem.

Nie ma ani prezentacji, ani krytyki, ani afirmacji tego stanu…

Ani ilustracji, ani napiętnowania zagrożeń. Cały czas, lunatycznie, autor błąka się po tym, czego człowiek chciałby tknąć i czego nie jest w stanie tknąć. W czym się gubi i błądzi. Może dla „człowieka normalnego i uporządkowanego” powinno być to próbą nawiązania komunikacji: nie po to, aby ruszyć z pomocą, ale aby uświadomić sobie, do jakiego stopnia nasze „ja” jest zablokowane. Z jednej strony, znamy przypadki zrywania tej blokady – całkowicie zresztą nieodpowiedzialne; z drugiej zaś strony, tkwiąc w tej blokadzie, narażamy się na niezrozumienie nie tylko tych, co po tamtej stronie, ale także siebie samych. Ten spektakl, ta sfera odrzucona, druga strona księżyca, pozwala nam wedrzeć się, otworzyć się na rzeczy, których w sobie nie chcemy dostrzegać i które boimy się dostrzegać.

Ogromne zainteresowanie spektaklami VI edycji Dialogu – Wrocław sprawiło, że bilety na niektóre przedstawienia zostały wyprzedane na długo przed rozpoczęciem Festiwalu. Mamy jednak dla Państwa dobrą wiadomość: dzięki powiększeniu widowni mamy dla Państwa dodatkową pulę biletów na spektakle „O twarzy. Wizerunek Syna Boga” Romea Castellucciego, „Płaszcz” w reż. Aline Kuppenheim i Paoli Gianini oraz „Leonce’a i Lenę” w reż. Zoltana Balazsa.

Bilety na te spektakle kupić można za pośrednictwem strony internetowej, w kasie Wrocławskiego Teatru Współczesnego; możliwe jest również dokonanie rezerwacji telefonicznej pod nr telefonu: 71 358 89 22 / 40 /41 / 53 / 20.

Serdecznie zapraszamy

Wystąpienie profesora Baumana stanowić będzie odpowiedź na naczelne dla VI edycji Festiwalu pytanie o potrzebę i sens prowadzenia dialogu, w tym w sposób szczególny dialogu z niecodziennością. Czy niecodzienność jest wartością? Czy umiejętność dialogowania jest przynależną każdej ludzkiej jednostce umiejętnością? I czy wreszcie codzienność / niecodzienność zależna jest od nas samych? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań usłyszymy w trakcie godzinnego spotkania profesora Baumana z publicznością Festiwalu Dialog – Wrocław. Znając upodobanie Profesora do prowokacji jesteśmy przekonani, że to spotkanie ukierunkuje w znaczący sposób nasze oglądanie i odbieranie festiwalowych spektakli.

Wystąpienie prof. Baumana stanowić również będzie wprowadzenie do zaplanowanej na 15 października debaty panelowej pt. „Niecodzienni”, w której udział wezmą: prof. Valentina Valentini (Włochy), Marie-Helene Falcon (Kanada), Johan Simons (Holandia), Piotr Pacewicz (Polska), prof. Henryk Samsonowicz (Polska).

Publiczność Festiwalu Dialog – Wrocław zapewne pamięta pokazywane na naszych scenach przedstawienie Zycie jest piękne, na podstawie dramatu Pedra Calderona, które na IV edycji Festiwalu było bezsprzecznie jednym z najważniejszych wydarzeń artystycznych tamtej edycji.

Serdecznie zapraszamy!