Idea

W świecie, który ogarnia coraz większy chaos, a wartości takie jak wolność, otwartość na innego, empatia wypierane są przez postawy wykluczające i ksenofobiczne, potrzebujemy ponownego namysłu nad tym, jakiego świata pragniemy, jaką wspólnotę chcemy tworzyć. Czy ma to być wspólnota, która buduje swoją pozycję w kontrze do innego, agresywnie zagarniając przestrzenie zarówno w obszarze materialnym, jak i symbolicznym? A może jednak wspólnota, którą konstytuują empatia, potrzebna wzajemnego zrozumienia i bliskości? Wydaje nam się, że pytanie, przed którym dzisiaj stajemy, jest fundamentalne: czy nadal jesteśmy w stanie decydować o własnym miejscu w świecie, czy skazani jesteśmy na bycie statystami wielkich globalnych procesów. „Naprzód! Ale dokąd?” to hasło tegorocznego Dialogu, w trakcie którego chcielibyśmy zastanowić się nad tym, dokąd prowadzi marsz, w którym wszyscy, czy tego chcemy, czy też nie, uczestniczymy.

Do udziału w festiwalu zaprosiliśmy wybitnych twórców światowego teatru, którzy będą naszymi przewodnikami w tym marszu bez jasno określonego celu i kierunku. Alain Platel, główny bohater tegorocznego Dialogu, który we Wrocławiu pokaże dwa przedstawienia, szczególnie zainteresowany jest sposobami, w jaki konstytuuje się wspólnota, jakie energie i wartości wytwarza. W En avant, marche! opowiada historię odchodzenia starszego muzyka, zadając również pytanie o to, czy nadzieja trwania w czyjejś pamięci może uczynić śmierć mniej tragiczną. W nicht schlafen z kolei pokazuje świat po katastrofie i radykalne, często oparte na pierwotnych instynktach próby odbudowywania wspólnoty. Jan Klata we Wrogu ludu, zadając pytanie o to, co trzeba zrobić, aby stać się dzisiaj wrogiem publicznym, pokazuje, jak trudna jest walka o ideały w świecie zdominowanym przez koterie i interesy. MDLSX, zainspirowany powieścią Jeffreya Eugenidesa spektakl włoskiego kolektywu MOTUS, to ważny głos w dyskusji o konieczności zagwarantowania pełnej wolności do stanowienia o własnej tożsamości i seksualności. Jeden gest Wojtka Ziemilskiego to z kolei rozpisana na gesty i głosy opowieść o potrzebie empatii i fundamentalnej dla nas wszystkich potrzebie rozumienia innych i bycia przez nich rozumianym. Marta Górnicka w Hymnie do miłości konfrontuje nas z zagrożeniami, jakie niesie rosnąca fala ksenofobii i nacjonalizmu. I wreszcie Ivo van Hove w swojej genialnej adaptacji Szekspirowskich kronik historycznych obnaża mechanizmy rządzące współczesną polityką, prowokując nas do wzięcia większej odpowiedzialności za świat wokół nas.

Co wyłania się na pierwszy plan w zaproszonych na Dialog spektaklach? Jest w nich bez wątpienia niepokój o to, w jakim kierunku zmierzamy. Jest w nich jednak przede wszystkim wielka wiara we wspólnotę, w empatię i w zwykłe, oparte na zainteresowaniu potrzebami innego, bycie razem.

Szanowni Państwo, spotkajmy się w październiku we Wrocławiu.

Jesteśmy sobie potrzebni.

Krystyna Meissner – dyrektor artystyczny festiwalu

Tomasz Kireńczuk – kierownik programowy