Dialog Festival

Białe małżeństwo

autor: Tadeusz Różewicz, scenografia, kostiumy: Andrzej Witkowski, muzyka: Piotr Dziubek, opracowanie muzyczne: Krystyna Meissner, ruch sceniczny: Maćko Prusak, premiera: wrzesień 2010

Obsada: Katarzyna Bednarz, Katarzyna Z. Michalska, Piotr Łukaszczyk, Elżbieta Golińska, Ewelina Paszke–Lowitzsch, Jerzy Senator / Tadeusz Ratuszniak, Jacek Piątkowski (gościnnie), Anna Błaut / Beata Rakowska, Tadeusz Ratuszniak / Mieszko Barglik (gościnnie), Mieszko Barglik (gościnnie), Michał Dudziński (gościnnie) oraz Barbara Chodorowicz, Aleksandra Dytko (PWST), Dorota Kozikowska, Jolanta Solarz (PWST), Małgorzata Zagrodzka

 „Różewicz pokazał, że seksualność potrafi zdeformować zarówno mężczyznę, jak i kobietę. Nie zrobił tego w płytkiej formie, ale uzasadnił i umotywował wieloma przyczynami. Naszą tradycją, życiem rodzinnym, religijnym. Ja to nazywam gorsetem, z którego nie można się wyzwolić. Kościół katolicki obwarował ciało nakazami, zakazami, grzechem. Głęboko współczuję młodym ludziom, którzy albo przekraczają te zakazy, albo się im podporządkowują”

Krystyna Meissner

Białe małżeństwo (1973) to dramat mówiący o terrorze języka i terrorze płci, o niemożności ucieczki od ról wyznaczanych przez społeczeństwo i od tych, w które wpycha nas własne ciało. To także tekst o poszukiwaniu wolności, pragnieniu oryginalności i swobody ekspresji. Ale przede wszystkim, to niesłychanie przenikliwy, niezmiennie aktualny, gorzki obraz kondycji erotycznej Polaków.

Narracja Tadeusza Różewicza mieni się od cytatów i parafraz; w każdej z 13 scen, niczym w kalejdoskopie, przyglądamy się jednej rodzinie z trochę innej perspektywy. Mamy tu genialnie zaprezentowane wszystkie możliwe formy, jakie przybiera i w jakich objawia się pożądanie, lęki i frustracje, traumy i kompleksy, przesądy i stereotypy. Historia Bianki, pozornie zwyczajnej dziewczynki, która dojrzewa i za chwilę zostanie wydana za mąż, staje się traktatem o tajemnicy męsko-damskiej relacji, o istocie bycia z drugim człowiekiem.

„To komedia o zżerającym nas dzisiaj zakłamaniu. O tym, że godząc się na nie i wchodząc do tej gry, sami zastawiamy na siebie sidła. Rzecz dla tych, którzy zobaczą na scenie coś więcej niż serię znakomicie skomponowanych obrazów. I docenią świetne, równe aktorstwo, bo Białe małżeństwo to kolejny dowód, że zespół przeżywa ostatnio wyjątkowy czas”.

Jacek Wakar, „Przekrój”

Wrocławski Teatr Współczesny to jedna z najważniejszych scen teatralnych w Polsce, od 12 lat kierowana prze Krystynę Meissner. Teatr, który tuż po II wojnie światowej powstał jako scena prywatna w całkowicie wówczas zrujnowanym Wrocławiu, szybko zyskał sobie ogólnokrajowe uznanie, dzięki czemu współpracowali z nim m.in. wybitni dramatopisarze: Helmut Kajzar i Tadeusz Różewicz, i najwybitniejsi polscy reżyserzy, m.in.: Jerzy Jarocki czy Józef Szajna.

Dziś Teatr Współczesny uważany jest za jedną z najoryginalniej prowadzonych scen teatralnych w kraju. Uznanie publiczności i krytyki zdobył sobie czytelnym repertuarem, poważnym traktowaniem widza, a przede wszystkim świetnym doborem realizatorów. Przy kreowaniu kolejnych przedstawień pracują znani artyści z wielkim dorobkiem, jak również przedstawiciele młodej generacji i debiutanci. Nowatorskie i ryzykowne spektakle, które dziś uważane są za „klasykę” polskiego teatru współczesnego (Oczyszczeni Sarah Kane w reż. Krzysztofa Warlikowskiego, Transfer w reż. Jana Klaty) wciąż święcą tryumfy na całym świecie. Od 2001 r., co dwa lata, teatr organizuje Międzynarodowy Festiwal Teatralny DIALOG -WROCŁAW, najważniejszych międzynarodowy festiwal teatralny w Polsce.

www.wteatrw.pl