Dialog Festival

Bracia Karamazow

 

na podstawie powieści: Fiodora Dostojewskiego, tłumaczenie: Cezary Wodziński, adaptacja: Janusz Opryński, scenografia: Jerzy Rudzki i Robert Kuśmirowski, kostiumy: El Bruzda i Jerzy Rudzki, muzyka: Marek Dyjak, reżyseria światła: Jan Piotr Szamryk, projekt konstrukcji sceny: Konrad Synoradzki, wizualizacje: Aleksander Janas, dźwięk: Jarosław Rudnicki, premiera: czerwiec 2011

obsada: Tomasz Bazan, Anastazja Bernad, Jacek Brzeziński, Romuald Krężel, Łukasz Lewandowski, Mariusz Pogonowski, Karolina Porcari, Magdalena Warzecha, Adam Woronowicz, Marek Żerański

„Opryński zrobił spektakl z rzędu tych, które nie dają zasnąć, bo coś po nich zaczyna nam gadać w mózgu. Do których nieustannie wracamy pamięcią, analizujemy jeszcze raz i jeszcze”

Łukasz Drewniak

Bracia Karamazow to najsłynniejsza powieść Dostojewskiego, próbująca opisać debatę XIX-wiecznej rosyjskiej inteligencji. To prawdziwy fenomenem, że pytania Rosjan stawiane w tamtych czasach, stały się pytaniami kolejnych pokoleń inteligencji na świecie. Młodzi mężczyźni sięgali do tego tekstu, rozpoznając się w postaciach Iwana, Dymitra, Aloszy. Kobiety odnajdywały siebie w niezwykłych postaciach Katii i Gruszy. Wracając do tego tekstu dzisiaj, w XXI wieku Janusz Opryński próbuje niejako przebudzić braci Karamazow, czyli jurodiwych, świętych, szaleńców, świętych idiotów, aby sprowokowali współczesnych do ponownego odkrycia ludzkiej duchowości.

„Oglądając lubelskich Braci siedzi się jak na szpilkach. Nie ma chwil znużenia obrazami, zmęczenia dialogami. Choć sceny poważne przeplatają się z żartobliwymi a dramatyczność dotyka komiczności, prawie od razu zapomina się o obyczajowo-kryminalnym stelażu powieści Dostojewskiego i słucha rozmów fundamentalnych. Przyglądamy się drodze duchowej postaci, jakby to był najszybszy na świecie film akcji. Dylematy i pragnienia bohaterów, ekscytujące napięcia i zakazane spekulacje są tu wyrażone jasno i czysto. Samo mówienie równa się rozumieniu”

Łukasz Drewniak „Dziennik Gazeta Prawna”

Teatr Provisorium – to legendarny polski teatr alternatywny, wywodzący się z nurtu teatru studenckiego. Został założony w roku 1972 przez studentów lubelskiej polonistyki: Stefana Aleksandrowicza, Wiesława Kaczkowskiego i Jana Twardowskiego. W 1976 dołączyli do nich Janusz Opryński, Jacek Brzeziński i Sławomir Skop, dzięki którym powstają spektakle inspirowane poetyką teatru alternatywnego.

W 1996 teatr łączy siły z założoną rok wcześniej przez Witolda Mazurkiewicza, Jarosława Tomicę i Michała Zgieta Kompanią Teatr i od tego momentu obie grupy nieprzerwanie działają pod wspólnym szyldem. Kolejne spektakle święcą tryumfy w Polsce i za granicą. Za Gombrowiczowską Ferdydurke (1998) twórcy otrzymali siedemnaście nagród na międzynarodowych festiwalach i przeglądach teatralnych, w tym po raz drugi Fringe First na festiwalu w Edynburgu. W roku 2010 Janusz Opryński, Witold Mazurkiewicz, Jacek Brzeziński, Jarosław Tomica i Michał Zgiet zostają uhonorowani nagrodą Ministra Kultury za zasługi dla polskiej kultury.

www.ck.lublin.pl