tekst (na bazie improwizacji zespołu aktorskiego): Oliver Frljić, dramaturgia: Borut Šeparović, Tomaž Toporišič, scenografia, kostiumy, wybór muzyki: Oliver Frljić, asystent reżysera, konsultacja ruchowa: Matjaž Farič, reżyseria dźwięku: Silvo Zupančič, reżyseria świateł: Oliver Frljić, Tomaž Štrucl, manager sceny: Urša Červ, premiera: marzec 2010
obsada: Primož Bezjak, Olga Grad, Uroš Kaurin, Boris Kos, Uroš Maček, Draga Potočnjak, Matej Recer, Romana Šalehar*, Dario Varga, Matija Vastl
* aktorka nie pojawia się na scenie z powodu kontuzji, której doznała tuż przed premierą; ponieważ jednak brała udział w powstawaniu spektaklu, traktowana jest jako pełnoprawny członek zespołu.
„Ten spektakl – tak jak terytorium byłej Jugosławii, gdzie nie można rozkopać ziemi, by nie trafić na ludzkie szczątki – przepełniony jest zwłokami. Tak jak owe nie-teatralne zwłoki mają pewną wartość na rynku politycznym, tak też swoją wartość posiadają te zwłoki, które masowo produkujemy i wskrzeszamy na scenie. Jaka jest dzisiaj wartość prawdziwej śmierci, skoro wszędzie możemy oglądać jej widowiskową reprezentacją, dewaluację śmierci? By się tego dowiedzieć, wystarczy obejrzeć wiadomości z ostatnich wydarzeń na Haiti, lub zadać sobie pytanie, co może dziś oznaczać dla nas Srebrenica. Mało, mniej, zupełnie nic?”
Oliver Frljić
Chorwacki reżyser poprowadził słoweńskich aktorów przez proces bardzo osobistych, głębokich improwizacji, w wyniku których powstał spektakl drapieżny, niepokojący, czasem wręcz szokujący. Pod pozorem powrotu do wojennych i politycznych traum spektakl ten stawia pytania uniwersale: o granice artystycznej i społecznej wolności, odpowiedzialności indywidualnej i zbiorowej, tolerancji, stereotypów. Teatralną ramą tego laboratorium są historie, które miały miejsce w byłej Jugosławii, tuż przed jej upadkiem; tytuł spektaklu zaczerpnięty został z hymnu tego nieistniejącego już kraju.
„Spektakl Przeklęty niech będzie zdrajca swej ojczyzny to czarny kabaret polityczny, pełen ciał, które padają martwe, bo garstka scenicznych bohaterów straciła panowanie nad sobą w temacie narodowości, i pozabijała wszystkich dookoła. Ukazując charakterystyczną dla jugosłowiańskich wojen nieznośną lekkość śmierci spektakl ten atakuje widownię, niszcząc przy okazji stereotyp świętych ofiar, które zginęły za swój naród i państwo.”
Bojan Munjin, „Novosti”
Slovensko Mladinsko Gledališče, jedna z ciekawszych europejskich scen eksperymentalnych, która począwszy od lat 80-tych XX wieku znana jest jako miejsce nie tylko odważnych poszukiwań artystycznych lecz także mocnych i kontrowersyjnych wypowiedzi politycznych. Obecnie praca zespołu opiera się na angażowaniu w proces twórczy tzw. energii grupowej; kolejne produkcje powstają jako efekt laboratoryjnej pracy całego zespołu, którą kończy montaż solowych partii spektaklu w zwartą, silnie oddziałującą na widza całość. Celem teatru Mladinsko jest wypracowanie kodów nowej artystycznej praktyki, nowych paradygmatów wizualnych i nowego spojrzenia na klasykę, modernizm czy postmodernizm.
Sponsorzy: Ministerstwo Kultury Republiki Słowenii, Miasto Lublana