Inscenizując teksty Gogola i Czechowa Paola Giannini i Aline Kuppenheim (Chile) oraz Ivo van Hove (Holandia) zadają pytanie o to, w jaki sposób możemy zrozumieć Innego, a także o to czy chęć zrozumienia czyjejś odmienności nie jest przypadkiem dowodem próżności. Czy to znaczy, że wszyscy możemy być Rosjanami? Do spotkania z twórcami spektakli Płaszcz i Rosjanie! zaprosiliśmy prof. Jerzego Pomianowskiego i prof. Cezarego Wodzińskiego, wybitnych znawców współczesnej Rosji.
prof. Jerzy Pomianowski - prozaik, wybitny znawca Rosji i Włoch, krytyk teatralny, scenarzysta filmowy, tłumacz literatury pięknej z języka rosyjskiego i niemieckiego. Tłumaczył m.in. dzieła Sołżenicyna, Achmatowej, Mandelsztama, Sacharowa, Babla, Bułhakowa, Czechowa. W 1999 roku założył miesięcznik Nowaja Polsza, którego jest redaktorem. Wielokrotnie nagradzany za wybitne zasługi dla współpracy między narodami Polski i Rosji, za działalności literacką i publicystyczną (m.in. Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski).
Prof. Cezary Wodziński - Filozof, historyk filozofii i tłumacz i eseista; pracownik Zakładu Filozofii Współczesnej w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN. W latach 1986–1990 redaktor naczelny pisma „Aletheia”. Za rozprawę habilitacyjną Heidegger i problem zła (opublikowaną w 1994 roku) otrzymał Nagrodę PAN im. Tadeusza Kotarbińskiego. W 2000 roku nakładem Oxford University Press ukazało się angielskojęzyczne tłumaczenie tejże książki (Heidegger and the Problem of Evil). Główne obszary zainteresowań Wodzińskiego obejmują filozofię Szestowa i Heideggera, metafizykę, fenomenologię, hermeneutykę oraz filozofię dialogu.
Chociaż spektakle Emmy Dante i Romeo Castellucciego znajdują się na dwóch różnych biegunach teatralnej estetyki (metafora vs weryzm, baśniowość vs brutalność) łączy je agresja z jaką włoscy reżyserzy ukazują dramat starości, strach przed niedołężnością. Romeo Castelucci i Emma Dante to wizjonerzy współczesnego teatru, który wymyka się jednoznacznym klasyfikacjom gatunkowym czy estetycznym. Do spotkania z nimi zaprosiliśmy Marie-Helene Falcon, międzykontynentalną podróżniczkę teatralną, twórczynię najważniejszego festiwalu teatralnego obu Ameryk.
Marie-Helene Falcon, współzałożycielka kanadyjskiego Festiwalu TransAmèriques poświęconego światowym produkcjom teatralnym, którego jest dyrektorką generalną i artystyczną nieprzerwanie od 1985 roku. To pierwszy coroczny festiwal prezentujący produkcje teatralne i teatr tańca w Kanadzie. Jest częstym gościem zagranicznych festiwali teatralnych, jak i debat poświęconych kondycji i roli współczesnej kreacji scenicznej. Otrzymała m.in. tytuł Rycerza Sztuki i Kultury Rządu Francji oraz Order Narodowy kanadyjskiej prowincji Quebec.
Z jednej strony bunt, odrzucenie uniwersalnych wartości, balansowanie między wolnościa i zniewoleniem siebie i innych, z drugiej zaś niemoc i strach przed nudą to doświadczenia, które stają się udziałem bohaterów przedstawień Piotra Siekluckiego i Marco Layery. Czy nasza nienasycona młodość zostanie kiedyś Zaspokojona? Do spotkania z twórcami spektakli Pożegnanie jesieni i Simulacro zaprosiliśmy prof. Wiesława Łukaszewskiego, wybitnego specjalistę od namiętności.
prof. Wiesław Łukaszewski, profesor psychologii, specjalizujący się w psychologii osobowości, psychologii społecznej i psychologii motywacji. Profesor w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej, członek Polskiej Akademii Nauk, od 1993 roku pełni funkcję przewodniczącego komitetu Nauk Psychologicznych PAN. Członek redakcji czasopism naukowych: „Czasopismo Psychologiczne”, „Przegląd Psychologiczny”, „Kwartalnik Psychologii Rozwojowej”; współpracuje z redakcją miesięcznika „Charaktery”.
Bohaterowie przedstawienia Janusza Opryńskiego dotykają wielkich filozoficznych problemów końca XIX wieku nie tracąc jednocześnie bezpośredniego kontaktu z naszą współczesnością. gdzie kryje się szansa na przełamanie otaczającej nas niemocy? Do spotkania z twórcami spektaklu Bracia Karamazow zaprosiliśmy Jacka Rakowieckiego, krytyka teatralnego i filmowego, wydawcę, publicystę.
Jacek Rakowiecki, dziennikarz, działacz opozycyjny, polonista i teatrolog. Karierę dziennikarską rozpoczął w1978 roku, wiążąc się z niezżalenym pismem studenckim „Indeks”; w okresie PRL-u współpracował także z redakcją „Tygodnika Powszechnego”, której w 1987 roku został członkiem; w stanie wojennym internowany w obozie w Załężu koło Rzeszowa. Po 1989 roku współpracował m.in. z „Gazetą Wyborczą”, „Przekrojem”, „Rzeczpospolitą” i „Foyer”. Obecnie pełni funkcję redaktora naczelnego miesięcznika „Film”; W 2008 roku odznaczony za działalność opozycyjną w czasach PRL Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, odmówił przyjęcia odznaczenia z rąk Prezydenta Lecha Kaczyńskiego z powodu przekonań politycznych.
Dlaczego Hamlet rezygnuje z wypowiedzenia słynnego „być albo nie być“? Dlaczego Leonce i Lena nie potrafią opowiedzieć swojej historii miłosnej? Spektakle Cezarego Tomaszewskiego i Zoltána Balázsa to ważne głosy w dyskusji na temat domniemanego prawa przynależnego sztuce, które pozwala jej wypowiadać się w czyimś imieniu. W jaki sposób stosujemy niecodzienny Język w konwencjonalnych sytuacjach? Do udziału w spotkaniu z twórcami Hamleta i Leonce’a i Leny zaprosiliśmy prof. Dariusza Kosińskiego, wybitnego specjalistę od nieoczywistych interpretacji.
Dariusz Kosiński, profesor nadzwyczajny w Katedrze Dramatu Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, historyk teatru, krytyk teatralny, eseista. Zajmuje się historią i teorią sztuki aktorskiej XIX wieku i interpretacją dramatu a także studiami z zakresu performatyki. Stale współpracuje z miesięcznikami teatralnymi „Didaskalia” i „Dialog”. Jego ostatnia książka: Teatra polskie. Historie uzyskała wiele prestiżowych nagród. Od stycznia 2010 roku Dariusz Kosiński jest dyrektorem programowym Instytutu im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu.
Bohaterki przedstawień Krystyny Meissner i Klemma to klasyczne buntowniczki, które nie potrafią odnaleźć się we własnych ciałach, i funkcjach społeczny, które tym ciałom przypisuje kultura i obyczaje. Czy zgoda niszczy indywidualność? Do spotkania z twórcami spektakli Białe małżeństwo i Judyta zaprosiliśmy Magdalenę Środę, specjalistkę od demaskowania dyskryminujących strategii wpisanych w kulturę.
Magdalena Środa ― teoretyczka etyki, filozofka, publicystka, feministka. Zajmuje się historią idei etycznych, etyką stosowaną, filozofią polityczną i problematyką kobiecą. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, adiunkt w Zakładzie Etyki Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego.Od 1993 jest redaktorem „Etyki” oraz „Przeglądu Filozoficznego”. Była członkinią Europejskiego Centrum Monitoringu Rasizmu i Ksenofobii w Wiedniu. Jest członkinią Europejskiego Instytutu Równości Gender w Wilnie. Jest również: założycielem i kierownikiem Podyplomowych Studiów Etyki i Filozofii UW oraz członkiem Komitetu Etyki Polskiej Akademii Nauk. W rządzie Marka Belki pełniła funkcję ministra Pełnomocnika Rządu ds. Równego statusu Kobiet i Mężczyzn. Współtwórczyni Kongresu Kobiet, zaangażowana w lobbing na rzecz wprowadzenia ustawy kwotowej. W Gabinecie Cieni Kongresu Kobiet ― Minister Edukacji, Nauki i Sportu.
Spektakle Gianiny Carbunariu i Olivera Frljića ukazują destrukcyjną siłę dyskursów patriotycznych, które pod pozorem konsolidowania państw narodowych przekształcają się w narzędzie piętnowania, tych wszystkich którzy nie mieszczą się w ciasnych ramach tego państwa. Czy brak własnej woli jest źródłem niewoli? Do udziału w spotkaniu zaprosiliśmy dziennikarkę „Gazety Wyborczej” Miładę Jędrysik, która specyfikę bałkańskich konfliktów zna nie tylko z prasy.
Miłada Jędrysik ― dziennikarka i publicystka, od 1992 r. współpracuje z „Gazetą Wyborczą”, najpierw w dziale zagranicznym, obecnie w „Magazynie Świątecznym”. Korespondentka „Gazety Wyborczej” podczas konfliktów na Bałkanach (Bośnia, Serbia, Kosowo) i w Iraku. Autorka wywiadów m.in. z Günterem Grassem i Umberto Eco.
Jak wygląda życie odmieńców, społecznych wyrzutków, skazanych na banicję buntowników sprzeciwiających się przeciętności? Alain Platel i Franck Van Laecke oraz Krystian Lupa wchodzą w świat, który jest tak niecodzienny, że najczęściej niedostępny naszemu spojrzeniu. Czy kiedyś zdobędziemy się na odwagę ujawnienia naszej nieprzeciętności? Do rozmowy z twórcami spektakli Poczekalnia i Gardenia zaprosiliśmy Kingę Dunin, aktywistkę piętnującą różne formy dyskryminacji.
Kinga Dunin – publicystka, pisarka, krytyczka literacka, socjolożka kultury, feministka. Jedna z głównych postaci środowiska „Krytyki Politycznej”; wieloletnia felietonistka „Wysokich Obcasów”. Jej dwie ostanie publikacje to: Czytając Polskę. Literatura polska po roku 1989 wobec dylematów nowoczesności (2004) oraz Zadyma – zbiór felietonów (2007). W 2001 jej książka Karoca z dyni znalazła się w finałowej siódemce Nagrody Literackiej NIKE. W TVP 1 współprowadziła z Tomaszem Łubieńskim i Witoldem Beresiem program kulturalny Dobre Książki. Od wielu lat wykłada socjologię medycyny na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Należy do Zielonych 2004.
