Galeria

Kto zabił mego ojca

Reż. Ivo van Hove Internationaal Theater Amsterdam, Amsterdam, Holandia

Ivo van Hove adaptuje na potrzeby sceny powieść Kto zabił mojego ojca autorstwa sensacyjnego Édouarda Louisa. Van Hove przekształca tę szczerą do bólu książkę w monolog specjalnie dla Hansa Kestinga.

To przejmująca opowieść o ojcu, który w wieku pięćdziesięciu lat jest się fizycznym i mentalnym wrakiem, po latach wyczerpującej pracy w przemyśle ciężkim na północy Francji. To jednocześnie pełen wściekłości akt oskarżenia pod adresem elit politycznych, jak i wyznanie miłości syna wobec ojca. Édouard Louis opisuje również jak on sam, jako młody homoseksualista, był w swojej robotniczej rodzinie poddany ostracyzmowi. Z tego bezwstydnego, błyskotliwego tekstu stworzę monolog dla Hansa Kestinga. – Ivo van Hove.

Pełen wściekłości akt oskarżenia pod adresem elit politycznych

Przepełniona gniewem powieść Kto zabił mojego ojca napisana jest w formie listu do ojca. Loiusa zainspirowała wizyta w domu, pierwsza od dłuższego czasu, podczas której niemal nie rozpoznał swojego ojca. Był chory i przedwcześnie postarzały, wyczerpany życiem naznaczonym alkoholem, ubóstwem, ciężką pracą i konsekwencjami wypadku w fabryce. Louis wyjaśnia to elicie, dla której polityka to przede wszystkim „kwestia estetyki”: angażują się w działania polityczne, które nie mają praktycznie żadnego wpływu na ich życie. A tymczasem margines społeczny jest dewastowany cięciami w świadczeniach socjalnych.

Według francuskiego tygodnika L’Opinion, książka ta czytana jest w Pałacu Elizejskim – oficjalnej siedzibie francuskiego prezydenta. Diagnoza Louisa idealnie pasuje do tej poczynionej przez Emmanuela Marcona. Sam pisarz widzi to jednak zupełnie inaczej. „Moja książka powstała jako sprzeciw wobec tego, kim pan jest i co pan robi”, napisał tweeta do Marcona . „Piszę, aby przynieść panu wstyd”.

 

Kto zabił mego ojca
na podstawie książki Édouard Louis

przekład, adaptacja i reżyseria: Ivo van Hove | obsada: Hans Kesting | scenografia i światła: Jan Versweyveld | kostiumy: An D’Huys | muzyka: George Dhauw

koproducent: deSingel Antwerp | producenci prywatni: Jeroen van Ingen i Jaap Kooijman, Bertil van Kaam | asystent reżysera: Olivier Diepenhorst | asystent scenografa: Bart van Merode | produkcja: Inge Zeilinga, Edith den Hamer (hoofd)

kierownik zespołu technicznego i produkcyjnego: Reyer Meeter | inspicjent: Kevin Cuijvers, Bart Coenen, Zinzi Kemper, Manon van Nouland, Dennis van Scheppingen | dział kostiumów: Farida Bouhbouh, Wim van Vliet (hoofd) | zdjęcia: Jan Versweyveld

 

recenzje:

Bezlitosny i poruszający portret.

de Volkskrant

Hans Kesting obezwładnia w scenicznej wersji Kto zabił mojego ojca.

NRC

Kto zabił mojego ojca to bezlitosny i poruszający portret upośledzonego społecznie mężczyzny, w środowisku gdzie ubóstwo i alkoholizm przekazywane są z ojca na syna.

De Volkskrant

Poruszający i pięknie zagrany przez Kestinga, który swobodnie przeistacza się ze starego schorowanego mężczyzny w młodego chłopaka pragnącego uwagi swego ojca.

Telegraaf

Spektakl ten udowadnia, że jeden aktor i mocny tekst, na niemal pustej scenie, mogą bezlitośnie zajść widzom za skórę.

Trouw

Delikatnie i intensywnie zagrane solo.

Theaterkrant

Hans Kesting ożywia ojca i syna szerokimi gestami.

Parool

 

IVO VAN HOVE jest cenionym reżyserem teatralnym i operowym. To jeden z filarów teatru europejskiego. Karierę reżyserską rozpoczął w roku 1981, wystawiając własne sztuki, takie jak Ziektekiemen czy Geruchten. Bardzo szybko zaczął jako dyrektor artystyczny przewodzić kolejnym scenom, na początku flamandzkim AKT, Akt-Vertikaal i De Tijd. Między latami 1990 a 2000 był dyrektorem Het Zuidelijk Toneel w Eindhoven. W międzyczasie przez sześć lat (1998–2004) szefował też amsterdamskiemu Holland Festival, na który corocznie zapraszał swój wybór międzynarodowych spektakli teatralnych, muzycznych, operowych i tanecznych. Wykłada na wydziale dramatycznym Konserwatorium Królewskiego w Antwerpii. Od roku 2001 van Hove jest dyrektorem naczelnym Toneelgroep Amsterdam, od roku 2018 pod nazwą ITA ensemble. Przedstawienia w jego reżyserii goszczą na wszystkich liczących się europejskich festiwalach. Bardzo dużo reżyseruje gościnnie, na przykład w Hamburgu, Stuttgarcie, Berlinie, Monachium, Londynie i Paryżu, a także w USA – w New York Theater Workshop wystawił m.in. Jeszcze wspanialsze pałace Eugene’a O’Neilla i Heddę Gabler Henrika Ibsena (za reżyserię obu tych spektakli dostał prestiżową Obie Award). Pracuje również dla teatru telewizji publicznej NPS. Jego osobną pasją reżyserską jest opera. Ma w dorobku wiele znaczących przedstawień operowych, w Operze Flamandzkiej w Antwerpii zrealizował np. cały Wagnerowski cykl Pierścień Nibelunga. Dla Joop van den Ende Theaterproducties wystawił znany musical Jonathana Larsona Rent. Najsłynniejsze spektakle artysty z ostatnich lat, zagrane przez zespół Toneelgroep Amsterdam, to m.in. Anioły w Ameryce Tony’ego Kushnera, Głos człowieczy Jeana Cocteau, Rosjanie! Toma Lanoye’a na podstawie Płatonowa i Iwanowa Antona Czechowa, Premiera Johna Cassavetesa, Rocco i jego bracia Luchina Viscontiego, Teoremat Piera Paola Pasoliniego, Antonioni Project w hołdzie dla Michelangela Antonioniego, Trylogia letniskowa Carla Goldoniego, Dzieci słońca Maksima Gorkiego, Mizantrop Molière’a, Maria Stuart Friedricha Schillera, a także dwa tryptyki Szekspirowskie: Tragedie rzymskie według Koriolana, Juliusza Cezara i Antoniusza i Kleopatry oraz Królowie wojny na podstawie Henryka V, Henryka VI i Ryszarda III. W roku 2009 van Hove nakręcił ponadto film fabularny Amsterdam z udziałem sporej reprezentacji aktorów Toneelgroep oraz amerykańskiej aktorki Marisy Tomei. Reżyser lubi bawić się wystawianą materią, zaskakiwać publiczność niekonwencjonalną przestrzenią – na przykład w jego przygotowanej na festiwal Theater der Welt wespół z Schauspielhaus w Hamburgu i Staatstheater w Stuttgarcie inscenizacji Twarzy J. Cassavetesa widzowie siedzieli lub leżeli… na łóżkach. Wśród mnóstwa ważnych nagród, jakie Ivo van Hove otrzymał w swej karierze, szczególnie prestiżowy jest tytuł Kawalera Orderu Sztuki i Literatury, przyznany mu w roku 2004 przez rząd Francji. W styczniu 2016 roku w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w Warszawie odbyła się premiera Łaskawości Tytusa Wolfganga Amadeusa Mozarta w jego reżyserii (koprodukcja z Théâtre Royal de la Monnaie w Brukseli).